Eski versiyonlarımızla vedalaşmak

Selam sana güzel kardeşim,

Zorlu bir ağustostu deyip, eylül ayı boyunca karabatak gibi kayboldum. Ama bu hayırlı bir kayboluştu. Tekrar disiplinle çalışmaya başladım çok şükür. Başka bir mecrada da eylül ayının nasıl da disiplinle dolu bir ay olduğunu, bana nasıl da iyi geldiğini detaylarıyla anlattım üstelik. Tabii seninle beraberce tuttuğumuz bu özel ve güzel alanımızı da asla unutmadım. Karşına bir şeyleri anlamış, analiz etmiş ve içindeki en yüksek faydayı paylaşabilmek umuduyla gelmeyi diliyordum. Öyle de oldu.

Birkaç gündür aydınlanmış durumdayım. Kendi kişisel döngülerimi kapattığımı ve Yaradan izin verirse tekrarlayan bazı şeyleri bir daha hiç yaşamayacağımı hissediyorum. Bu olumlu anlamda bir tespit tabii. Eminim senin de vardır zaman zaman hala neden aşamadığını bulamadığın, tekrarlayan can sıkıcı döngülerin. Umarım sen de davranışını değiştirmen gerektiğini, bazen bir şeylerle veya birileriyle arana sağlıklı mesafeler koyman gerektiğini fark edebilirsin sevgili kardeşim. Ve belki bu mesafelenme ve vedalaşma en çok da kendinin eski versiyonuyla yapman gereken bir şeydir.

Ben geçtiğimiz yaz başından beri farklı bir içsel süreç yaşıyor ve sürekli bir şekilde kendime “Nihan Versiyon 3.0’ı yüklüyorum” diyordum. Malum serde yazılım dünyası var. Bir uygulamanın, programın yepyeni yüzlerce versiyonu için çalışmışlık, değişiklik taleplerini yüklemişlik var. O halde neden kendi kişisel programımı da güncellemeyeyim ki? Böyle düşündüm işte! Uzun süredir yıpranmış, kalbi yorulmuş, kırgınlıklarla dolu bir Nihan’la yol alıyordum. Bu işin daha fazla gitmeyeceğini bile bile…Söyle kardeşim kim kendine eziyet etmek, üzmek ister ki? Ben de istemiyordum ama bazen kendimi üzmek pahasına değerlerime ters davranmak veya daha fazla alttan alan durumunda olmak zorunda hissediyordum. Kişinin kendine ihaneti, en ağırı…

Devamı için tıklayınız.