HT Hayat

Merhaba Sevgili Kardeşim, Bazen hayat değişmez; biz değişmeye cesaret edemeyiz. Nasıl gidiyor 2026? Son yazımdan beri “ Yepyeni Bir Sen ” için bir adım atabildin mi? Yoksa niyet yine zihninde mi kaldı? Bunu yargılamak için değil, birlikte dürüstçe bakabilelim diye soruyorum. Şunu biliyorum: Değişim isteyen herkesin yolu bir noktada emekle kesişiyor. Dönüşmek kolay değil ama mümkün. Ben kendi yolumda bunu artık çok net görüyorum. Varacağı yeri bilmeden hacca doğru yürüyen karı

Sevgili kardeşim merhaba, iki bin yirmi altı yılı öyle bir geldi ki; sanki hızıyla bizi şaşırtmaya yeminli gibi! Yeni yıl geldi gelecek derken Ocak ayının ortasına gelmişiz bile çoktan. Yeni yılın ilk günü henüz tam olarak anlayamasam da ikinci, üçüncü günden sonra daha çok hissettiğim, çok radikal bir değişiklik olmaya başladı bende. Yavaş yavaş anlatacağım hepsini. Sen de durum nasıl merak ediyorum. Bu yüzden sen de okurken hep kendini kontrol et güzel kardeşim olur mu? San

Sevgili Kardeşim merhaba, 2025 ne kadar hızlı geçti değil mi? Bak bir yılın daha sonuna geldik. Bu yıl bu köşeden çok fazla yazıyla seslenememişim sana. Ortalamama baktım; nerdeyse iki ayda bir yazmışım bu köşede. Ama işte bu buzdağının görünen kısmı… Ben seni asla unutmadım. Sadece başka sorumluluklarım da vardı. Başka bir köşeden daha sesleniyorum yazdıklarımı okumak isteyenlere. Ayrıca güzel haber, ikinci romanım DENİZ’İN DEFTERİ’ni de bitirdim bu sene. Kendime web sitesi

Canım Kardeşim Merhaba, Sen de herkes gibi beklemede misin? Bekliyorsun sanırım… Neyi, kimi? “Ne zaman her şey düzelecek?” dediğini duyar gibiyim. Dünya uzunca bir süredir korkuyla, mutsuzlukla ve umutsuzlukla dönüyor. İçinde yaşadığımız şu sıkıntılı günlerde göklerden kurtarıcılar, mucizeler bekliyoruz biz de. Belki de gerçekten mucize çağındayızdır. Ama yine de ben en gerçek mucizenin kendin olduğunu hatırlatmak için buradayım. Sen insanoğlu insan kardeşim, bu evrene bir mu

Ne kadar çok kadın durmaya karar veriyor son günlerde, hiç fark ettiniz mi? Ne kadar çok kadın, “yoruldum” diye çığlıklar atıyor etrafımızda ve ne kadar çok kadın her ne yapıyorlarsa bırakıp sadece DURUYORLAR. On yıllar boyunca hiç yapmadıkları bir şeyi yapıp duruyorlar... Yıllarını eğitimle, çalışma hayatı ve belki de buna paralel anne olmaya çalışmakla geçirmiş binlerce kadın, bu yorgun şehrin yorgun savaşçıları sessiz sessiz kenara çekiliyorlar. “Ben artık bu oyunda yokum”

Ayırıyorlar BİZ’i... Hiç istemesek de bölünmüş durumda, kopuğuz birbirimizden. Hemen hemen herkes insan topluluklarını gruplara ayırarak yönetmeye çalışıyor. Siyasetçiler, üreticiler, pazarlamacılar, psikologlar, sosyologlar, antropologlar ve daha niceleri... Her bilim dalı, insanı inceleyen, konusu insana dokunan her bilim dalı gruplardan bahsediyor. Hem de evrenin biricik kanunu “BİRLİK” i unuturcasına. İnsanın SEVGİ’de buluştuğunu yok sayarcasına. Ve ayırıyorlar BİZ’i... Y

İnsanı diğer canlılardan ayıran temel unsur, zihin üzerine eminim siz de düşünmüşsünüzdür. Düzgün ve dengede çalıştığında alet kullanmaya, buluş yapmaya, gelecek kurgularıyla stratejik önlemler almaya ve belki en çok da hayal kurmaya yarayan parlak hediyemiz... Kusurlu çalışmaya başladığında hastalıklar, vesvese ve endişe yaratarak kendine ve etrafına zarar verebilen iki ucu keskin bir kılıç... Hastalıklarla savaşmak, robotlar geliştirerek insan bağımsız üretim yapmak, uzay a

Okumaya asla vakti olmayanlar, okumaktan sıkılanlar ve okusam ne değişecek ki diyenler, neleri feda ettiğinizin farkında mısınız? Kendinize ait düşünce ve kararlar oluşturmayarak, sunulanı olduğu haliyle kabul edip, adeta kitlesel olarak uyuşturularak... Ne yapmanız gerektiğini, nereye ait olduğunuzu, nasıl yaşamanız gerektiğini kimler söylüyor? Hayallerinizi, düşüncelerinizi kimler kısıtlıyor? Okuma hakkını bilerek başkalarına teslim edenler, farklı dünyalara, rüyalara, haya

Ölüm, her canlının bu dünyada kesinliğinden emin olduğu tek gerçek! Doğduğumuz günden itibaren adım adım yaklaştığımız kaderimiz. Biz ne kadar unutmak istesek de, hep orada, yanı başımızda… Çoğumuzun korktuğu da bir şey. Psikologlar her türlü korkunun en temelinde ölüm korkusunun yattığını söyler. Belki de bilinmezlikten korkuyordur insanoğlu, kim bilir? Sonuçta gidip de geri dönen yok. Fakat ölüme yakın deneyim yaşayanların sayısı hayli fazla. Kitaplara, filmlere konu olan d

Uzun süredir yoktu, geldi tekrar kapımı çaldı. Ne olacak? Nasıl olacak? Bir derin belirsizlik hali içinde fazla çalışan zihinle sınav bunun adı... Hepimize oluyor. Hem de günde binlerce defa... Şayet eğitimli bir zihnimiz yok ise, huzur ve dinginlik konusunda çalışmıyorsak bu tuzağa hepimiz kolayca düşüyoruz. Endişe ve duygu durum bozukluğu çok sinsi bir zihinsel hastalıktır ve nedeni fazlaca düşünmektir. Bu duruma anksiyete bozukluğu da deniyor. Descartes “Düşünüyorum öyleys

Selam olsun! Değişim, dönüşüm yolunda cesareti kırılanlara selam olsun! Nasıl yapacağım, nasıl çıkacağım bu hapishaneden diye diye kendini yiyip bitirenlere... Aşağıda kendimize hızlıca farkındalık katabileceğimiz bazı alanları yazmaya çalıştım. Aynı yollardan defalarca geçmek için kendiyle çalışmayı düstur edinmiş bu kardeşinizden HEPİMİZ’e...Tekrar ve tekrar en baştan, hiç yılmadan! Bu arada küçük bir uyarı; bu yazı bolca tavsiye içerir. Üsten bir söylemle yazıldığını düşün

"Hızla değişen tüketim alışkanlıklarımızdan bir tanesini daha değiştirelim; başka bir bakış açısıyla tekrar okuyalım ve süreçte neler değişti, değişiyor fark edelim." Bu hafta bambaşka bir konuda yazıyordum ama akış öyle bir şey ki, insanı içine alıyor ve olması gerekenle birlikte seni önüne katıp sürüklüyor. Ee tabii ki onunla yaşamayı seçenlerden, yüksek iradeye kabulde olanlardansanız. Benim de eski bir kontrol hastası olarak bu ilahi süreci ve düzeni anlamam, kabul edebil

Corona salgınından dolayı topluca evde kaldığımız şu günlerde çalışmaya daha az zaman bulabilsem de, zaman zaman kollektif acıyı en derinlerimde hissetsem de halimden büyük oranda memnunum sevgili kardeşim. Niye mi? Hep yapmak isteyip de ancak ömrümün son bir iki yılında yapmaya başlayabildiğim uğraşlarım için daha çok düşünebildiğimden, hayaller kurabildiğimden ve tüm engellere rağmen çalışmanın, toplum uğruna, birlik beraberlik uğruna çalışmanın, birlikte bir yolunu bulabil

Bir önceki yazımda düşüncelerimi, ideallerimi beraberce gerçekleştirebileceğim insanların varlığından haberdarım demiştim. O sıra yazdığım şeyler bazı deneyimlerimin sonucu ve de olmasını dilediklerime dair birtakım sezgilerden ibaretti. İki haftada o kadar çok şey oldu ki, paylaşmanın gücünü yazmak istedim ben de. Belki de beni mutlu eden, bu köşeden sizlere seslenmemin yani varlık amacımın mükemmel şekilde işlemeye başladığını görmek. Kafalarınızı karıştırdım biliyorum. Uz

Sevgili Can, Sözüm vardı geçen seferden, “Kahraman’ın Sonsuz Yolculuğu”nu yazacaktım. Hazır mısın? Ama önce bilmelisin! Her kahramana, yani her birimize, bir şey vaad edilir bu dünya oyununa düşmeden. Vaad edilen ne mi? Vaad edilen, “insan” olabilmek... İnsan; yaşayanların en onurlusu olabilecek, özgür iradeyle taçlandırılmış kutsal(!) varlık... Mevcudiyetinin hakkını verebilmektir mevzu bahis… Acele yok, hepsini kendi penceremden anlatmaya çalışacağım. Bu yazı uzun olabilir,

Sevgili toprak can’ım, kardeşim... D öndüm dolandım kaldığım yerden anlatmaya karar verdim. Toprağa dönelim çağrısı yapıyorum kaç zamandır. Haliyle soranlar oluyor tabii, “sen ne yapacaksın Nihan?”, “arazi mi alacaksın, çiftlik mi kuracaksın?”, “köye mi yerleşeceksin?” diye. Tüm samimiyetimle cevap vereyim, kafanda seçenekleri sıralayayım istedim. Bakarsın bir tanesi senin için en uygun olan yoldur. Belki içinde bir ses bulur sesim, seni alır içindeki kahramanın bilmediğin bi

Merhaba sevgili kardeşim, Bugün sana bir mektup yazmak istedim. Sanırım geleceğe hatıra bırakmak arzusundayım. Ben bu yazıyı bitirirken kısmetse dolu dolu kırk yıldır dünya gezegeninde yaşıyor olacağım. İnsan olmayı öğrenmekle geçen ömrümün bir güzel yeni dönümüne merhaba diyeceğim, tıpkı sana dediğim gibi... 4 Haziran 1980, bir Çarşamba günü açmışım dünyaya gözlerimi, daha üç aylıkken darbeyle tanışmışım. Bugüne gelene kadar da sevgili ülkem, güzel memleketim hep çalkantılı

Bir durdum kendime baktım son zamanlarda. Garip bir huzur hali içindeyim sevgili kardeşim. Neler neler yaşadık beraberce? “Corona Günlerinde ...” yazımı hatırlayanlar boş bıraktığım o üç noktayı kendi adıma hangi kelime ile doldurduğumu merak ediyorlarsa; Sabır, sabır ve yüz bin kere sabır, çok şükür! Anneannem yıllarca “ya sabır” dedi biz dinledik. Ee beni tanıyorsun artık. Nasıl bir deli enerji olduğumu hissediyorsundur. Durmakla sınavım olduğunu, sabretmenin benim için ne

Samimi itiraflarda bulunmak geldi içimden sevgili kardeşim. Biliyorum ki benimle birlikte yol alanlar var. Yolumu yolu bilen, iyiye, ışığa güzel günlere hasreti olanlar... Bunun için işe kendinden başlaması gerektiğini bilenler... Ben uzunca zamandır çalışıyorum kendimle. Farkındalık yolunda düşe kalka, defalarca aynı sınavlara gire çıka... Bazen coşku ve neşeyle bazen de küçük hayal kırıklıklarıyla... BİZ’i, insan denilen varlığı anlamak için binbir çaba ve net bir niyetle..

Çocuklarım, çocukluğum ve içimdeki çocuk bir süredir bir gizli anlaşmayla beni takip ediyorlar. Bu alanı yazıyor, çiziyor araştırıyorum. Kendi iç çocuğumla buluşmaya hazırım tekrar, hissediyorum. Ne kadar çok şeyin o çocuğun istekleri, ihtiyaçları olduğunu fark ettikçe onun KAYNAK’ la bağının ne kadar güçlü olduğunu gördükçe içimde ona daha çok alan açıyorum. Biliyorum ki artık kalabalık mürettebatımın en neşeli, en umut dolu varlığı o. Geleceği inşaa etmeye çalışırken BİZ, o