Paylaşmak

Bir önceki yazımda düşüncelerimi, ideallerimi beraberce gerçekleştirebileceğim insanların varlığından haberdarım demiştim. O sıra yazdığım şeyler bazı deneyimlerimin sonucu ve de olmasını dilediklerime dair birtakım sezgilerden ibaretti. İki haftada o kadar çok şey oldu ki, paylaşmanın gücünü yazmak istedim ben de. Belki de beni mutlu eden, bu köşeden sizlere seslenmemin yani varlık amacımın mükemmel şekilde işlemeye başladığını görmek.

Kafalarınızı karıştırdım biliyorum. Uzun uzun yazıp kendimi anlıyorum aslında. Zira bu köşede tamamen özümden, oluş halimle, kendim gibi konuşabilme özgürlüğüne sahibim, çok şükür.

Lafın kısası; insanın özünü tanımaya başlaması koca bir yolculuk, bahsetmişimdir. Bu yolda devam etmek büyük bir sınav ve özünün sesini dinlemesi ise çok büyük cesaret... Ben bu yolculuğa otuz yaşımda başladım. O güne kadar sistemin dayattığı her şeyi en mükemmel haliyle gerçekleştiren o başarılı ama pek de mutlu olamayan çocuklardandım. İlk çocuğumu doğurduğumda kendimi tekrar doğurduğumu, kendimden bir yeni Nihan inşaa etmeye başladığımı çok sonraları anlayabildim. Sonra biraz daha koşmaca yetişmece, anlamadım dersi diye hoop kafama bir daha balyoz gibi inen ikinci çocuk ve getirdiği farkındalıklar...Tekrar yoğun projeler ve iş hayatı, bir sürü atölye, eğitim, koçluk, kitap, deneyim…

Bunların sonucunda kişisel gelişim yolculuğunda çıktığım bin bir türlü macera beni her seferinde kendime bir adım daha yaklaştırdı, fark ettirdi özümü bana.

Devamı için tıklayınız.