Pasif bekleyişten kurtulmak

Canım Kardeşim Merhaba,

Sen de herkes gibi beklemede misin? Bekliyorsun sanırım… Neyi, kimi?

“Ne zaman her şey düzelecek?” dediğini duyar gibiyim. Dünya uzunca bir süredir korkuyla, mutsuzlukla ve umutsuzlukla dönüyor. İçinde yaşadığımız şu sıkıntılı günlerde göklerden kurtarıcılar, mucizeler bekliyoruz biz de. Belki de gerçekten mucize çağındayızdır. Ama yine de ben en gerçek mucizenin kendin olduğunu hatırlatmak için buradayım.

Sen insanoğlu insan kardeşim, bu evrene bir mucize olarak gönderildin. Yaratılmanın ardındaki en büyük niyet, kendi mucizeni keşfetmeni izlemekti. Yaradan kendini aynada görmek istemese, bin bir parça edip varlığını, bu zindana salar mıydı bizi? Hiç düşündün mü? İlk romanım Deniz’in Ormanı’ndaki Kaynak masalından seslenmiştim sana. Hatırladın mı?

“Kaynak, parça parça edip varlığını, suretini görmek istemeden çok önce kurmuştu renkli topu. Ol deyip oldurmuş, dön deyip döndürmüştü. Kusursuz tasarım; kirlenen ruhları, insan varlığı ve zaman ile lanetleyip bırakıvermişti renkli rüyalar âlemi dünyalarına. Bu âlemde her şey karşıtı ile mevcut oluyordu, tek yoktu zira… Aydınlık karanlık ile, iyilik kötülük ile, sevgi nefret ile… İnsan böyle anlıyor, hatalar yapıp doğru dediğini bulabiliyordu, başka türlüsü mümkün değildi.”

İkilik yani karşıtlıklar sistemiyle öğreniyoruz insanoğlu olarak. Dünyalar kuruyor, dünyalar yıkıyoruz. Cenneti de cehennemi de burada var edip, sevaplarımızla günahlarımızla yaşıyoruz.

Beklemek var ise harekete geçmek de var!

Devamı için tıklayınız.