Hala yoldayım

Merhaba Sevgili Kardeşim,

Sana yazmayalı yine çok oldu. Affet, dönüşmekle çok meşguldüm. Üç boyutlu dünyamızın zaman algısı ruhumda çok işlemiyordu, fark edemedim. Özledim seni. BİZ’i ve yapmaya çalıştığımız şeyleri. En son harekete geçelim diye bir sürü şey yazdım. Kendim ise içsel bir durgunluk dönemine girdim ama yine de odaklıydım. Bir sürü yoğunluk ve yorgunluk yaşamış olsam da YOL’umuz öyle bir çağırıyor ki her seferinde. “Nihan, kardeşin için hayal kırıklıklarını da yapamadıklarını da, ruhsal farkındalıklarını da yaz” diyor. İşte o görüşmediğimiz zaman boyunca ben bambaşka bir Nihan’ın ruhuma yüklenmesiyle çok meşguldüm. Eski Nihan’lar için yas tuttum bir süre. Hatta ve hatta “Acaba biraz kötü bir insan mı oluyorum?” diye çokça sorguladım. Sonra fark ettim ki gerçekten fıtratı kötü olanın böyle bir sorgulama yapabilme ihtimali yok!

Evet işte anladığın üzere bu yıl çokça bahsettiğim şeyleri üzerimde deneyip sınırlarımı keskinleştirdim. Öz saygımın artmasıyla birlikte bazılarına şefkatsiz yansımaya, günah keçisi olmaya ve bolca yargılanmaya başladım. Olsun dedim ve yoluma devam ettim, doğru kararlar verdiğimi hissede hissede. Çünkü sevginin koşulsuz bir şey olduğunu ve bana saygı duymayan kimsenin beni sevemeyeceğini de biliyorum. Buralar herkese acı verse de çok kıymetli hayat dersleriyle dolu. Haliyle ben epeyce bir sadeleştim, duruldum, kendi kendimle çok fazla yalnız kaldım. Hem de dışımda çok şey olup, deli bir dünya hızı varken. Ruhun karanlık gecesini bilmiyorsan şayet ne dediğimi anlaman mümkün değil sevgili kardeşim. Gerçek kendin ile bir kez bile yüzleşmemiş, yüzde yüz dürüst olamamışsan kendine sen bu dediğim sınavları belki de başka zaman yaşayacaksındır. Kendi kendinin karşısında çırılçıplak ruhunun tüm saflığıyla kalabilmeyi gerektiriyor yazdıklarım.