Harekete geçme zamanı

Canım Kardeşim,

Güneşli bir mayıs gününden selam olsun sana. Umuyorum ki Hıdrellez coşkusunu sen de yaşamışsındır. Valla ben ateşlerden atladım, niyetlerde bulundum. Bol bol yazıp, sevdiğim ritüelleri yaptım. Kimisi hiç inanmaz bunlara, boş inanç der geçer ama ben işin oyunlu kısmını ve kendimi disipline etme şeklimi pek severim. Zira motive olabilmek için bize sebep lazım. Ben de çok önceden mayıs ayındaki bu güzel geleneğin başlangıç zamanını kendi bazı işlerimin başlangıcı olarak belirledim. Şimdi asıl iş, disiplinle alanda kalıp bitirmek istediğim projeler için sabırla çalışmakta.

Biliyorum bazılarımız için çok zor bu dediğim şey. Toplumumuzdaki çoğu insan ertelemecilik hastalığına yakalanmış durumda. Yapmak istenilenler hep konuşuluyor, hayaller de kuruluyor belki ama harekete geçen insan sayısı pek az. Ha bugün başlarım ha yarın başlarım derken ömür geçiyor, fark edilmiyor. Ertelemeciliğin yetersizlik hissinden kaynaklı bir savuna mekanizması olduğunu bilsen sevgili kardeşim, hayatında ne değişirdi? Ben sana, “olduğun halinle de gayet yeterlisin. Bugün ne kadar oluyorsa o kadar ilerle, fazlasını kimse beklemiyor” desem… İnanır mısın bana? Bence inanmalısın! Her bir küçük adım birike birike yolları yürüyor. Adanmışlıkla yavaş da olsa ilerlesen ardına dönüp baktığında ne kadar çok yol gitmiş olduğunu görürsün. Ama yürümüyorsun, sadece bekliyorsun.

Ne oluyor da böyle oluyor?

İnsanlar genelde keyif ya da para odaklı bir yaşam sürmeyi tercih ederler kardeşim. İçinde yaşadığımız materyalist dünya beyinlerimizi uyuşturup sürekli bu değerler etrafında kalmamızı ister. Bu sistemin kazananları, kendileri lüks içinde hayatlar sürerken diğerlerinin bir nevi modern kölelik sisteminde yaşamasından rahatsız olmayanlardır. İşin en ilginç tarafı da kölelerin de köle olduklarının farkında olmamasıdır. Hepimiz bir güzel uyuruz. Uyananlar, bizi dürtünce de onları görmezden geliriz hatta.