Hayat biz planlar yaparken başımıza gelenlerdir

Sevgili kardeşim,

Evren’in öğretme yöntemi ne kadar büyülü değil mi? Başlıktan da anlaşılacağı üzere kontrol edemediğim yerden gol yedim. Harika bir gelişim fırsatıydı, minnettarım. Detayına girmeyeceğim ama bu deneyimi genel olarak nasıl yaşadım ve atlattığımı seninle paylaşmak istiyorum. Çünkü kardeşim, benim deneyimim senin deneyimin. Öğrendiklerim ikimizin bilincini de aynı oranda yukarı doğru sıçratıyor. Hadi bakalım keşfe:

Son yazımdan bu yana inanılmaz şeyler oldu ve ben kendimce akıllar verip faydalı olmaya çalışırken, bir büyük sınava tabi tutuldum. Çalışamaz, üretemez oldum ve hayallerime yaklaşamaz hallerde hissettim kendimi. Her şeyden vazgeçecektim neredeyse…

Son yazıda, “öz disiplin” güzellemeleri yapıp, son derece motive bir ruh haliyle işlere asılmışken öyle bir gelişme oldu ki tüm hayat amacım, anlamım her şey kayboldu ve ben hızla bir depresyon çukuruna doğru yuvarlanmaya başladım sevgili kardeşim.

“Nasıl”ı, “niçin”i yok bu işin. Detayları da hiç önemli değil. Hepimize olmuyor mu? Oluyor tabi ki… Sanma ki benim gibilere hiç olmuyor. Asıl benim gibilere daha çok oluyor. Sadece bizim gibi bu işlerde belli zamanlarını vakfetmiş, emek vermişlerin bu kör kuyularda kalma süresi kısalıyor canım kardeşim. O da derslerimizi doğru almış ve bir sınavı eksiksiz geçmişsek. Yıl sonu bitirme ödevi gibi düşünebilirsin bu tekâmül adımını. Hatta bu yüzden bir yerlerde tekâmül spiral bir süreç diye yazmıştım, hatırlıyorsundur.

İki adım ileri, bir adım geri… ama hep ileri… Tekâmül böyle bir şey!