İçimizdeki savaş

Ahh kardeşim,

Ne mutsuzum şu sıralar. Depresyonun eşiğinde; hayatımın anlamını, varoluşu ve nefsin tuzaklarını düşünürken buluyorum kendimi sık sık. Dışarda çok fazla şey oluyor, tolere etmeye, olup bitene gözümü kulağımı kapamaya çalışıyorum kimi zaman. Çünkü çok etkileniyorum. Varoluşuma tehdit gibi algılıyor, kapana kısılmış gibi hissediyorum.

Ülkemizin dört bir yanı, başka ülkelerin - ilkel bir alışkanlığın tezahürü -savunma araçlarıyla dolu. İçi ise zaten uzunca bir süredir yangın yeri… Hiçbirini tekrar tekrar anlatmama gerek yok. Bunun adı uzunca bir süredir SAVAŞ! Sen de benimle birlikte bu acıyı nicedir çekiyorsun zaten. Hiçbir şey bir günde olmadı. Oluyordu tüm bu kötü şeyler. Artık iyice görünür oldular. Sistem içimizin kötülüğünü dışarı kustu. Biliyorsun sen de; içeride ne varsa dışarıda o var. Dünya senin bir yansıman…

Bu kadar kötü mü insanoğlu?

Sakın beni de umutsuz sanma! Evet, hayal kırıklıklarım, sitemlerim var ve muhakkak dökülecek içimden, senden saklayamam ama yine de hatırlayalım istiyorum.