Kendine inanç

Canım kardeşim,

Bugün senin için bambaşka bir yazı düşünmüş, uzun zaman önce de üzerinde çalışmaya başlamıştım. Tahmin et ne oldu? Duygularım dalgalandı, karıştı; akış bambaşka bir şeyi ısrarla aklıma ve kalbime düşürdü. Anladım ki sana didaktik bir şekilde bilgi vermeye çalışmaktansa kendi deneyimimden bir şey sunmak daha kıymetli olacak.

Zaman zaman ben de her insan gibi yetersizlik, hayal kırıklığı, motivasyon kaybı ve hayata karşı isteksizlik yaşayabiliyorum. Hele anlam kaybolmaya başladığında derin karanlık kuyular içine düşebiliyorum. Yani kişisel gelişe gelişe Nirvana’ya ulaşılmıyor ya da okuyup okuyup öğrenerek de olmuyor! Bunu hep yazıyorum. En önemli olan, zihnimizle anladıklarımızı kalbimizle idrak edebilmek yolunda uygulama yapmak. Hayatın içinde dönüşüm vaad eden o anları fark etmek. Ben de elimden geldiğince kendimi izlemeye, iç gözlemciyi mümkün olduğunca tarafsız bir yerden aktif tutmaya çalışıyorum.

Bu aralar birkaç işimin umduğum gibi sonuçlanmaması ya da kendi hızımın dış dünyayla uyumlu olmaması (genelde gelecek için çalışmaya ve hızlı düşünmeye eğilimliyim. Çevresel faktörler, kişiler, kısacası hayatın akışı bu iç hızla uyumlu olmadığında) beni hayallerim konusunda şüpheye sürüklüyor.

Kendinden şüphe…