Kendine İnanma Sanatı ve Deniz'in Ormanı

Merhaba ruhumun aynası güzel kardeşim,

Bugün mutlu ve gururlu bir ruh halinden sesleneceğim sana. İnanmayacaksın belki ama bu gururla bağ kurmam o kadar uzun zamanımı aldı ki, kendimde bir sorun olduğunu düşünmeye başlamıştım. Sonra yardımıma can kardeşlerim koştu. Beni bana hatırlatmak için orada olduğunu bildiğim en sevdiklerim… Yolculuğuma şahitlik eden, her adımımla yol alan, ortak misyonu hücrelerinin en derinine kadar hissedenlerim.

Ahh kardeşim, biz mükemmeliyetçiler, yetersizlik dehlizlerinde kaybolan kardeşler neden böyleyiz? Onca çalışma, kişisel gücü büyütme ve iradeyle kurulan o sağlam bağa rağmen ara ara hala neden donup kalıyoruz? Kendimizi kutlamayı, onurlandırmayı neden unutuyoruz?

Son iki haftadır beni meşgul eden konular bunlar işte!

Şimdi ise birlikte kutlama zamanı.

Neyi kutluyoruz?

Kişisel kariyerimde çok çok önemli bir eşikte duruyorum. Sıkı dur kardeşim; Benim ilk romanım nihayet çıkıyor. DENİZ’İN ORMANI doğuyor. İnanamıyorum hala.

Nasıl? Hatırlıyor musun benim bir roman yazdığımı? Yayınlatmak için ne uğraşlar verdiğimi?

Hadi gel kardeşim, birlikte biraz yakın geçmişime bakalım! Kendine inanmanın ne kadar önemli olduğunu birlikte fark edelim.