Neden durdum?

Canım Kardeşim,

Çok özledim seni. Ne zamandır yazmıyorum sana. İçimi döküp, paylaşmıyorum gördüklerimi, hissettiklerimi, öğrendiklerimi…

Durdum ben. Yazmıyorum, pek çalışamıyorum. Yaşamak eylemiyle fazlasıyla meşgulüm şu sıra.

Ne mi bu yaşamak?

Valla bazen sadece gündelik ev işleriyle uğraşmak, bazen çocukların peşinde onlar nasıl mutluysa o şekilde akmak, kaçamak yapabilirsem sahilde bir yürüyüş, uzun uzun boşluklara bakmak, bolca okumak ve döngüsü tamamlanan bazı işleri nihayetine erdirmeye çalışmak.

Yaşamım bu şekilde şu an. Kendimi çok üretken hissetmemekle birlikte iyi hissediyorum sevgili kardeşim. Nasıl iyi hissetmeyeyim ki? Sadece tatil yaparak geçirdiğim bir Temmuz ayı oldu, sonrasında da pek yavaş bir Ağustos… Hayatımda ilk defa gerçekten hiçbir şey yapmadım. Eskiden olsa durdum diye içimde fırtınalar kopar, çalışmamak, fayda üretememek, âtıl ve tembel hissetmekle ilgili krizlere girerdim biliyorsun.

Ama birlikte öğrendik hatırla; yetersizlik ve mükemmellik sabotajcıları hep kol kola geziyor. Ne kadar mükemmeliyetçi, aşırı çalışkan ve yorgunsan o kadar yetersizlik hissediyorsun. Yalan mı? Yalansa yalan de! Ne yapsan yetmiyor, hep daha fazlası için en çok kendini tüketiyorsun. Görmüyor musun? Ben gördüm ve yine durdum. Ohh iyi ki de durdum.