Umudu besleyelim

Ah Canım Kardeşim benim,

Sesimi duyuyor musun?

Toprak anamızın koynunda, BİZ’e hakkını helal ederek mi uyuyorsun? Yoksa hala hatalardan öğrenemediğimiz için ahını aldık mı?

İçimiz yanıyor… Bu ateş ne zaman sönecek kimse bilmiyor. Sönmeli mi? Emin değilim.

Ben mi emin değilim?

Evet ben! “Acının yüceltilmesinden bıktım, artık acı illüzyonundan kurtulalım” diyen ben. Ateş o kadar güçlü ki kendimi NÖTR tutmakta zorlanıyorum. Öz benliğim hepimizinki gibi bilgece nerede durması, ne yapması gerektiğini bilirken; Yaradan’a sığınıp, teslim olurken, ego kimliğim bazı duygular arasında oldukça zorlanıyor. Birlikte zor zamanlardan geçiyoruz kardeşim.

06.02.2023 sabahında Türkiye’miz için hayat durdu adeta. Ama hayat bakmasını okumasını bilirsen öyle büyük derslerle dolu ki! Çünkü acıyla birlikte gelen müthiş şeyler de vardı. Bu gözler, insanın koşulsuz sevgi ve iyilik halini, darda olana canı pahasına koşma cesaretini gördü. Bir kez daha insana inandı.

Umut hep var! İyiye dair, gelecek güzel günlere ve yeryüzü cennetine dair… Lütfen kardeşim sen de umudu besleyenlerden ol. Aydınlığın yükselmesi yakın. Karanlığın en dibine inmedikçe, güneş tekrar doğmuyormuş, öğrendik.