Yetişkin sorumluluğu

Merhaba Canım Kardeşim,

Son zamanlarda sana daha az seslenebiliyorum. Bu beni üzüyor aslında ama birçok işle aynı anda uğraşan bir kimlik olarak öncelikler belirlemem gerekiyor. Bu da bu köşedeki yazma sıklığımı azaltabiliyor. Olsun, belki artık ben de az ama öz anlatmayı başarabileceğimdir, kim bilir?

Son yazıda destan yazdığımız harika bir yıl olsun diye diledim, biliyorsun. Hayallere odaklanalım, hiçbir şey ve hiç kimse bizi yolumuzdan döndürüp boşuna oyalamasın dedik. Ben bu konuda kararlıyım ve şimdilik kendimi koruma yöntemi olarak sağlıklı sınır koyma ve mesafeleri deniyorum. Tüm bunları gözden geçirirken en çok vaktimi alan işler ve ilişkileri değerlendirdim tabi ki. Anladım ki ben bu yeni yılda artık yetişkin sorumluluğu alamamış insanlara vakit harcamak istemiyorum. Onları da sevmeye devam ediyorum bu arada. İçimde negatif hiçbir duygu yok. Çok NET. Kendime olan şefkatimden dolayı bu konuda kendime söz verdim. Bir tek çocuklarımın annesi olduğumu kendime sık sık hatırlatıyorum. Halbuki bu öğretiyi Peru’daki şamanik deneyimimde çok iyi idrak etmiştim. Yıl 2019’ du. Sonra ne oldu da yine herkesin annesi oldum bilmiyorum sevgili kardeşim.

Sana da böyle oluyor mu? Kendini fazla sorumluluk almış, başkalarının düşünmediği şeyleri düşünürken, yapamadıklarını yapmaya çalışırken ve bunları yaptığın için asıl yapmak istediklerinden uzak kaldığını fark ettiğin zamanların var mı? Yoksa sen de benim gibi toplumsallığı kendini feda etmekle karıştırıyor musun ara sıra? Önce başkaları, sonra ben mi diyorsun? Lütfen tüm bunları sor kendine! Sonra kimseyi suçlamadan koyamadığın sınırları fark et. Bak buraya kadar anlattıklarım bu eğilimdeki benim gibi kardeşler için. Şimdi gelelim diğer taraftaki yetişkin sorumluluğu almaktan kaçınanlara…

Devamı için tıklayınız.