Yol hep kendimize

Selam sevgili kardeşim,

Uzun süredir kişisel gelişimle ilgili bir şeyler yazmıyordum. Biliyorsun bu kardeşin bireyselden toplumsala, toplumsaldan bireysele dalgalanıp duruyor. Her seferinde yapmaya çalıştıklarım, mücadelem aynı. Büyük bir ütopya uğrunda, “yeryüzü cenneti” ni yaratacak insanı tanımlamak. Onu anlamak, araştırmak, gelişip hep birlikte oraya ulaşmak… Bir mikro evrenden bakıyorum olaya, bir de makro evrenden. Bazen pek iyi anlatıyorum öğrendiklerimi, bildiklerimi ama bazen öğrendiğimi sandığım şeyler içinde öyle bir uygulama zorluğu yaşıyorum ki mecburen sindirmek için durmam gerekiyor.

Yolu bilmek, yürümek olmuyor o zaman. İşte ben yine böyle durumlardan birinin içinde sıkışmış hissederken, paylaşayım istedim. Paylaşayım ki, aynı dertten muzdarip olanlar varsa birlikte düşünelim. Elimden tutan bir kardeşimin bana gösterdikleri, ışık olsun diğer kardeşime. Belki de o meşale olur aydınlatır diğerlerini…

Kabul, şefkat, teslimiyet…

Bu üç kavram benim, senin, ötekinin, toplumun, dünya insanının konusu. O kadar önemli ki burayı hakkıyla anlayabilmek, uygulayabilmek ve bir bilincin dönüşmesine izin verebilmek... Ama zor işte, yalan yok! Bana da zor. Hangi senaryoda neyin yapılması gerektiğini bilsem de zor.

Devamı için tıklayınız.