Şükür

En son ne zaman şükrettin sevgili kardeşim? Ama gerçekten kalpten, idrak ederek... Neye, kime, hangi olaya şükran duydun?

Şunu soruyorum aslında, farkında mısın sahip olduklarının, yaşadıklarının, öğrendiklerinin, ilişkilerinin, hayat deneyiminin? Gerçekten, ama gerçekten, farkında mısın?

Bence çoğu zaman değiliz!

Eğer öyle olsaydı sadece varoluşumuzun muhteşemliği uğrunda bolca şükreden varlıklar olurduk ama maalesef öyle değiliz. Tasarımımız gereği, tekamülümüzün tamamen bu noktayı anlamakla büyük bir sıçrayış yapabileceğini anlamakta zorlanıyoruz. Unutup unutup hatırlıyoruz. Hatırladıkça kalbimiz genişliyor, bir büyük ŞÜKRAN çıkıyor içimizden.

Niye hatırlamak bu kadar zor?

Buda’ya göre insan hayatı, doyurulamaz arzuların yönetiminde acı ve ızdırapla dolu bir yoldur. Bu acı ve ızdıraptan kurtulmak da bolca tefekkür etmek ve derin meditasyon gibi zihinsel pratikleri içeren sekiz adımlı bir yoldan geçer. Şimdi bunların hepsini yazmayacağım, belki başka bir yazıda... Benim bugün dikkatini çekmek istediğim şey kardeşim, şükretmenin bu yollara ulaşmadaki olumlu etkisi. Şükreden insanların, kendilerini daha mutlu hissettiğine dair bir sürü bilimsel araştırma, psikolojik makale var.

Şükür, an’da kalmayı, bir hayat amacıyla bağlanabilmeyi, hayatını doyumda hissedebilmeyi kolaylaştırıyor.

Devamı için tıklayınız.