Aşı ve toplumsal ayrışma

Dünyanın ve ülkemizin gündeminde uzunca bir süredir, aşı konusu bir numara. Bunun nedenini anlamak için alim olmaya gerek yok. İnsan varlığı, bu dünyada her daim ölüme karşı bir savaş halindedir. Yaşam tehdit altında olduğunda da haliyle büyük gümbürtüler kopar. Oysaki insan, ölmek için bu dünyaya gelmiş olduğunu bilseydi neler değişirdi diye düşünmeden edemiyorum bazen. İşin felsefi kısmını bir kenara koyarsam beni bu yazıyı kaleme almaya iten o güçlü dürtüden hareketle belki de yaşananlar ve sonuçları üzerine odaklanmalıyım.

Yazılı basın ve sosyal medyada ve hatta ana akım medyada aşılanmayla ilgili gözle görülür bir teşvik politikası mevcut. Aşı olanlar ve olmayanlar arasında da tartışmalar hız kesmeden devam ediyor.

Bunda rahatsız edici olan ne?

Düzeyli tartışmalar medeni toplumları ilerleten en önemli iletişim unsurlarındandır. O yüzden bu konuya itirazım asla olamaz. Fakat benim ve eminim ki onlarca insanın her gün yaşadığı şey, kutuplaşmalar üzerine kurulmuş, karşı tarafın düşüncesini, seçimini ölesiye yargılayıp, yanlışlığını kanıtlamak için kullanılan kaba ve kırıcı üsluba maruz kalmak. Üstelik bu durum, dünyanın beşinci boyuta yükselmeye çalıştığını, toplum bilincinin sınavının kutupsuzluk ve nötr algı düzeyiyle direkt ilintili olduğunu zihnen bilen amma velakin kalbiyle idrak edememiş spiritüel ve entelektüel çevrelerde de son derece etkili. Sıkça doktorlardan: “Eskiden cahillere laf anlatmakta zorlanıyorduk şimdi okumuşlara laf anlatmakta zorlanıyoruz, aşı olmayanlar olanların vebalini alabilecek mi bakalım?”  gibi sözler duyar olduk. Bakın şöylesi de var: “Bu cahil koyun sürüsü aşılanarak iyi bir şey yaptığını zannediyor, azıcık okuyup araştırsa, altında yatan niyetleri bilse…” ya da “Aşılananlar sonbaharda patır patır kalpten gidince anlarız aşının iyi mi kötü mü olduğunu…”

Bu nasıl bir üsluptur?

Bu koca koca yargılar kalbine nasıl geliyor sevgili okur? 

Devamı için tıklayınız.