Farkındalık ışığı bir kez yanarsa dönüş yoktur

Varoluşumdaki mutlak yalnızlık ve dışımda zuhur eden çok gerçekçi illüzyonu fark etmek

Yeni yılın bu ilk günlerinde zamanın aslında bir illüzyon olduğunu düşünürken buldum kendimi. Ve sonra biraz daha derinleşip içinde yaşadığımız dünya ile bağım kopunca yine felsefi konulara kaydım. Kadim kaynakların anlattığı Altın Çağ’ın yeni insanına yönelik yeteneklerimizi fark edebiliyor muyuz emin değilim diye düşündüm. Mesela her yerde “beşinci boyut” lafı geçiyor ama kim bu beşinci boyut algısına sahip? Bunu biliyor muyuz? Ya da beşinci boyut algısındaki zihnin yapısının, algılayış tarzının nasıl değişiklikler gösterdiğini…Türkiye’de yabancı kaynaklardan çevrilmiş ezbere sözler, birkaç gönülden bilgilendiren ve bu durumları kendi gerçekliği haline getirmiş ustanın dışında, bu konuda çok da kaynak yok henüz. O yüzden her zaman yaptığım gibi düşe kalka, deneyimleyerek ve bu deneyimleri anlamlandırmaya çalışarak ilerliyorum kendi yaşam maceramda.

Bazen illüzyonu iliklerimize kadar hissettiğimiz anlarımız olmuyor mu?

Sizi bilmiyorum ama ben zaman zaman ve hatta son zamanlarda sıklıkla bedenimin içinde farklı bir algı düzeyi yaşıyorum. Olan biten her şeyi tarafsız bir yerden bazen bir kameranın ardından izler gibi, bedenimin varlığından bağımsız, yukarıdan bir yerlerden görüyor ve kendimi bir filmin içinde hissediyorum.

Böyle söyleyince kulağa bayağı garip ve de ruhsal desteğe ihtiyacı olan biri gibi gelebilirim. Belki de bu halleri ilk defa deneyimleyenler için oldukça korkutucudur da bu dediklerim. Ama işte insan uzunca yıllar ruhsal gelişim, varoluş, ruhsal yolculuk ve tekâmül gibi konularla bilgi edinme ve pratik düzeyle haşır neşir olunca olaylara çok başka açılardan bakıp kendi içinde birtakım sentezlere varabiliyor.

Devamı için tıklayınız.