Her şey mümkün

Hayatta her şey mümkün

Sir Isaac Newton -çok büyük ihtimalle- o meşhur ağaçtan kafasına bir elma düştüğünde son üç yüz yılımıza yön verecek kısıtlı bir fiziğin temellerini attığını hiç bilemeden bu dünyadan ayrıldı. Aslında Newton her bilim insanı gibi gözlemleyerek, doğayı ve kanunlarını anlamaya çalışarak içinde yaşadığımız dünyayı tanımlı ve yönetilebilir bir hale getirme derdindeydi. Bilerek de yapmıyordu bunu. İçinde yaşadığı kültür, insanlık bilincinin o yıllarda eriştiği seviye ve beklentiler, eşiğinde bulunduğumuz bu yeni çağa kadar, insanları hep bilinmezi bilme ve kontrol edebilme isteğiyle doldurup taşırdı.  

Bunun ardında ego yönelimli bilinç ve öz yönelimli bilinç farkının rol oynadığını görüyorum ve biraz bu alandan bahsetmek istiyorum.[1]

İnsan benliğine baktığımızda bu ego ve öz kavramlarını felsefi, teolojik ve pragmatik açılardan çok farklı farklı, katman katman değerlendirebiliriz. En temelde bilmemiz gereken şeyler fiziksel varlığımızı korumak, arzularımızı gerçekleştirmek üzere tasarlanmış, kolektif olarak da yüz binlerce yıldır beslenerek büyüyen bir ego bilincimiz yani nefsimiz vardır. Bir de ilahi yaradılıştan getirdiğimiz özümüz yani spritüalitemiz, ruhsallığımız ya da daha geleneksel adıyla maneviyatımız vardır. Ego, nefsimiz ve arzularımızı temsil ederken, öz ilahi olanla aramızdaki bağı hatırlatır. Hangi inanca sahip olursak olalım biliriz ki insan denilen varlık, katı fiziksel bedenin ötesinde birçok boyuta sahiptir. Rasyonel çevreler, zihin ve yeteneklerine fazlasıyla itibar ederken, spiritüel çevreler de ruhsal yetenekler üzerine odaklanmaktadır. Belki de bunun en doğru şekli kadim öğretilerde sıklıkla bahsedilen üç katmanlı beden-zihin-ruh yapısıdır. Tam anlamıyla burayı anlayıp, dengede tutmakla ilgili kişisel çalışmalarımızı yaparsak Stefano D’Anna’nın çok bilinen Tanrılar Okulu kitabında da dediği gibi “Bir bireyin kendi içsel bütünlüğüne ulaşması tüm insanlık deneyimini değiştirir,” konusuna hizmet edebiliriz.

Devamı için tıklayınız.