Lohusalığın farkındalık dolu şifası

Sevgili Gupse Özay’ın vizyondaki filmi Lohusa, çıktığı günden itibaren ilgimi çekiyor. Lohusalık sürecini iki kere deneyimlemiş bir anne olarak ve her ikisinde de hayatımda ruhsal gelişmeme eşik atlatan farkındalıklar yaşadığımdan pek bir kıymetli bu kelime benim için. Ve tabi ki kelimenin bana hatırlattıkları…Filmi hala izleyemedim. Vardır bir hikmeti diyorum ve yazımı daha fazla ertelemeden bana en azından bu yazıyı yazma konusunda ilham olduğu için filme teşekkür ederek başlıyorum.

İlk doğumumu otuz yaşımdayken yaptım. Lohusalığım, benim için inanılmaz farkındalıklarla geçti. Resmen kendimi yeniden doğurdum ben. Otuz yıllık kimliğimi bir kenara koyup ilk bebeğim Poyraz’la birlikte dünyayı sıfırdan keşfe çıktım. Ruhumu ilk defa idrak ettim. Bir ruhum varmış daha önce hiç sorgulamadığım, onu fark ettim. Tabi ki bedenim, birçok fizyolojik değişiklik geçiriyor, hormonlarım coştukça coşuyor ve ben, tanıdığımı sandığım iç dengemden uzaklaşıp başka bir yerlerde denge bulmaya çalışıyordum. Tüm bu değişikliklerin temelinde ruhum benimle konuşmak istiyordu. Sesimi duy buradayım, diyordu.

Anlatamıyor ama yaşıyordum.

Korkmuştum. Çok korkmuştum. Hatta delirdiğimi sandığım çok zamanım oldu o sıralar. Bütün algım değişmişti. Zamanı bile eskisinden daha yavaş yaşıyor, sonsuz bir an’ın içinde hiç bitmeyecek döngüler yaşıyor gibi hissediyordum. Uykusuzluğun yarattığı halüsinasyonla açıklanmaya çalışılacak şeylerin çok üstünde bir idrak yaşıyordum. Kimselere anlatamıyordum çünkü “anlatılmaz, yaşanır” denilen cinstendi her bir deneyimim. Örneğin beynimde birçok eski anıya giderek sanki kameradan izler gibi onları gözümün önüne kadar yaklaştırıp istediğime zoom yapabiliyordum. Varlıkları titreşirken görüyor, atomlarına ayrılacaklar diye kafayı yiyordum. Aynadaki yüzümü tanımakta zorlanıyor, “Kimim ben?” diye gün içinde defalarca soruyordum.

Devamı için tıklayınız.